به دنبال پایان مستانه می گردیم

وچه آسان بر نئش حقیقت پا می گذاریم

هست را نیست می سازیم

وعاشق را دیوانه می نامیم

وعشق را به بانک می سپاریم

و بر تن رنجور برادر تازیانه می زنیم

و نان را خونین به سفره می گذاریم

مسجد را خانه خدا نامند

مسجد را خانه نام کرده ایم

دروغ را حلال مشکلات نامیم

و ناجوانمردی را رسم روزگار گویم

به ظاهر عارف ومعروف

به باطن خائن و مخوف

دل خانه خداست

آن را خانه نفرت کرده ایم

گم شده ایم و به گمشدگان می خندیم

خالق را رها کرده و

به دنبال مخلوق می گردیم

خدایا پناهم ده

که من هم ز گمشده گانم

شایعه پر حرفی واژه ها زیر سر سکوت است !

تولد کاریکلماتور در 21 خرداد ماه 1346 در نشریه خوشه به سردبیری احمد شاملو بود و وی آن را نام گذاری کرد. از تولد این واژه 38 سال می گذرد. شاملو در یک غروب قشنگ تابستانی میلاد اینگونه بیانی را خبر داد. جایی که زیر برگه ها رد پنجه گربه های پرویز شاپور بود. اما همه عزیزان اهل قلم می دانند که پیشینه دگرگونه آن به قرنها پیش باز می گردد و می توان نمونه های زیبای آندر آثار مولانا ، سعدی ، عبید زاکانی و حتی فرهنگ عامه یافت.

کاریکلماتور عنوانی است که نخستین بار احمد شاملو برای نوشته های طنز آمیز شاپور که در حوالی سالهای 47 در مجله خوشه چاپمی شدند، برگزید. کاریکلماتور در اصطلاح به جملات کوتاهی گفته می شود که حاوی معانی عمیق وحتی بعضا بی محتوا هستند. ظاهراپرویز شاپور پدر کاریکلماتور نویسی ایران است. او متولد اسفند ماه 1302در قم است و شبانگاه 15 مرداد ماه 1378 در گذشت.

سال 1336 در واقع نقطه عطف کاریکلماتور نویسی در ایران بوده است.کاریکلماتورهای شاپور معمولا با لحنی خبری آغاز می شود و ناگهان خواننده را در پایان به موقعیتی عادی و طنز آمیز پرتاب می کند بی آنکه یک دستی بخش اول و دوم خبر از بین رفته باشد. شاپور در نوشتن کاریکلماتورهایش معمولا زبان و اندیشه ای لطیف و شاعرانه را به کار می گیرد و آثار او بیشتر نوشته های ذهنی و بر گرفته از حسی لطیف هستند که به شکل بازی هایی لفظی و تصویری خود نمایی می کنند و بازی با لفظ ، توجه به دنیای درونی و ذهنی و لطافت را می توان از ویزگی های اصلی کار شاپور ودنیای خیالی که او می آفریند دانست ، که این دنیا گاه با اصیل ترین نیازها و دغدغه های انسانی پیوندمی خورند مثل آنجا که می گوید:فواصل بین میله های قفس کاریکاتور آزادی هستند ، یا پرنده وقتی اسیر می شود فکرش پرواز می کند.

البته گاهی هم دنیای شاپور در حصار احساسات شخصی و شاعرانه اش محصور می ماند و نویسنده به ورطه تکرار می افتد بی آنکه این احساسات را به جهانی گسترده تر و عینی تر ، پیوند زند و بسیاری این را نقص یک سری از کارهای شاپور می دانند . کسانی هم بر این فرض هستند که کاریکلماتور نوشته کوتاهی است و هیچگونه وجوه تصویری به نوشته نمی توان داشت . کاریکلماتور مثل یک تندیس چندوجهی است که ارتفاع ، عمق ، وزن و حتی معلم دارد . در جهان ما هیچ وازه مفهومی وجود ندارد که نشود از آن کاریکلماتور ساخت امادر این دگرگونه سازی تابع قواعدی است که در حوزه زبان شناسی ،آواشناسی ،هنرهای تجسمی ،فرهنگ کوچه و سایر مسائل مربوط به آن شکل گیرد .

کاریکلماتور مثل راش یک فیلم سینمایی می تواند در پیوند با نماهای در گیر یک سکانس جادویی خلق کند. آدم های بی ریا هنگام مرگ به حضرت عزرائیل چای تعارف می کنند. کاریکلماتور در واقع ، یک واقعه را توصیف می کند ولی آنقدر واژه ها آهنگ دار و موزون هستند که خود را شعر جا می زنند. واژه ای است که لایه های گوناگون دارد که یک لایه ، تلخ و تند و سوزاننده آن ، وجه کاریکلماتوری آن است. با این حساب کاریکلماتور یعنی پوست واژه ها کندن ، کاریکلماتور ذاتا لایه لایه است. ریشه ای بسیار محکم و قوی در ادبیات وفرهنگ عامه و از جمله امثال و حکم دارد اما به واقع پر طراوت ترین نوع ادبیات که دایم در حال خلق شدن است و هیچ گاه کهنه نمی شود.